Kur Edouard Schneider i dedikonte vajzës së tij Mathilde librin për Pellazgët (1893) : “Në damarët e tu rrjedh gjak shqiptar ! Mos e harro kurrë mëmëdheun dhe gjuhën e nënës tënde !”


Une race oubliée; les Pélasges et leurs descendants – par Edouard Schneider (1894)
Une race oubliée; les Pélasges et leurs descendants – par Edouard Schneider (1894)

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 14 Janar 2018

 

Në fillim të veprës me titull “Une race oubliée; les Pélasges et leurs descendants – Një racë e harruar ; Pellazgët dhe pasardhësit e tyre” të Edouard Schneider (Ish-shef inxhinier në Shkodër), botuar në Paris, në vitin 1894, gjejmë një dedikim special të vetë autorit për vajzën e tij, Mathilde. Blogeri Aurenc Bebja, nëpërmjet faqes së tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, sjell përmbajtjen e tij për publikun shqiptar :

 

Dedikim,

 

Për vajzën time Mathilde

 

Miq të shumtë të nënës tënde dhe të mitë më kanë thënë njëzet herë që të shkruaj atë që unë dija për Shqipërinë, vend ku kam njohur nënën tënde kur ishte vajzë e re,  me të cilën u martova dhe të solli në jetë.

 

Në damarët e tu rrjedh gjak shqiptar, dhe po të dedikoj këtë libër të vogël, që ti ta kesh gjithmonë pranë teje, dhe kështu të mos harrosh kurrë mëmëdheun dhe gjuhën e nënës, ku në të ardhmen do t’u njihet vlera.

 

Në këtë moment, ti nuk di ende të lexosh, por ti flet më mirë se unë këtë gjuhë të ashpër, por e ëmbël në gojën tënde, që zgjati vetëm katër pranvera të gëzueshme. Tashmë, ti tregon fabula dhe legjenda, dhe duke më parë gjithmonë të shkruaj, me të folurën tënde fëmijërore, u thua të tjerëve që punoj për ty, për të fituar lekun që do të të sjellë lodra.

 

Kur të lexosh këtë libër të vogël, kur të bëhesh vajzë e madhe, grua, nënë, dhe të njohësh më mirë botën se tani, do të kuptosh se qëllimi i netëve të mia nuk ishte fitimi i lekut për të blerë lodra, por ringjallja e kujtimit të racës primitive të harruar të Pellazgëve, që sollën në jetë shqiptarët, nënën tënde.

 

Shekulli në të cilin do të jetosh do t'i përkasë si burrit ashtu dhe gruas; nëse dëshiron që hiri i babait tënd në varr të prehet në paqe, vepro si ai që nuk ishte shqiptar ; puno sa më shumë që të mundesh, për të ringjallur gjuhën e pasur të paraardhësve tanë të përbashkët, sepse unë gjithashtu, si evropian, jam pasardhës i Pellazgëve autoktonë që populluan Evropën, këtë kontinent të madh ishullor, që pa mbi tokë paraardhësit e familjes së madhe dhe inteligjente të hominideve.

 

Konstandinopojë, 31 dhjetor 1893

 

ED. SCHNEIDER 

 

 

* Çdo gazetë online apo print, çdo portal që merr këtë shkrim duhet të citojë autorin në fillim të shkrimit (Nga Aurenc Bebja, Francë) dhe burimin e informacionit në fund (Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania), si dhe të vendosë linkun e burimit : https://www.darsiani.com/la-gazette/kur-edouard-schneider-i-dedikonte-vajzes-se-tij-mathilde-librin-per-pellazget-1893-ne-damaret-e-tu-rrjedh-gjak-shqiptar-mos-e-harro-kurre-memedheun-dhe-gjuhen-e-nenes-tende/. Në rast të kundërt mos e publiko këtë shkrim.